Thuis!

Terug in het echte leven beland :-)

De vlucht naar Dusseldorf was OK (zonder slaap uiteraard) behalve dat ze op de schermen aangekondigd werd als bestemming Johannesburg. Even nagevraagd: "No problem sir, maybe mistake on screen". Hier vegen ze echt aan alles hun gat :-)

Tot de volgende keer!

Beau Vallon en het zuiden.

De laatste dagen is er heel wat regen uit de lucht gevallen en hoewel het warm blijft en de zachte druppels lekker verfrissend zijn, nodigt het vooral uit tot lekker luieren en het culinaire aspect van de Seychellen uitgebreid tot ons te nemen. Heerlijke sushi gegeten – hmmm!

Onze geplande trip naar St. Anne Marine Park helaas niet gedaan door het slechte weer.

Nu we het hele eiland rond geweest zijn, is het ook duidelijk dat Beau Vallon de beste locatie is om te verblijven op Mahé. Hier is gewoon alles te doen. Goed gekozen dus 😊

Onze laatste avond op een avondmarkt beland waar iedereen zat was en ze rond grote vuren aan het zingen en dansen waren op het “marktplein” van Beau Vallon. Eens geproefd van “Vin de Coco” voor een appel en een ei (niet te drinken) en meegegeten aan de ettelijke BBQ kraampjes die hier overal voor een paar rupees allerlei lekkers aanbieden. De zelf gestookte Rum in de locale Mojitos doet zijn werk en we slapen nog een laatste keer in ons droombed.

Voor we terug naar huis vliegen nog een laatste stukje van het zuiden gedaan met de auto, en een afscheidszwem voor de villa. ZA-LIG.

Hotel: 5 nachten Chateau Elysium

Anse Major – Cap Ternay – Morne NP

De start van de Anse Major trail de dag vooraf verkend, niet duidelijk waar het nu precies was. Ze kunnen op Mahé echt wat meer investeren in bewijzering en vooral ook parking. De bezienswaardigheden hier zijn amper aangeduid en er is nooit parking. Serieuse toeren moeten doen met onze Hyundai om hem ergens min or meer veilig aan de kant te zetten. Gelukkig is het links rijden geen probleem als de baan amper anderhalve meter breed is maakt het niet echt meer uit 😊

Mooie dag en de nauwelijks 3 km over de rotsen klimmen richting het afgeland strand van Anse Major is prachtig maar zwaar in deze hitte.

In het begin kom je langs een huis waar een local buitenzit bij zijn “Batman”. Volgens hem de énige tamme Vleerhond (“Fruitbat” of “Flying Fox”) ter wereld. Foto vergeten maar het zijn deze: https://en.wikipedia.org/wiki/Seychelles_fruit_bat

Veel water nodig en gelukkig een mooie beloning op het einde. Nog wat gesnorkeled en een water taxi terug genomen naar de auto. Zo zagen we op de terugweg vanop zee welk klimwerk we achter de rug hadden. De taxi chauffeur zoals alle locals zo happy als een kreeft. My friend! I will bring you no problem! Enjoy!

Watertaxi

We vroegen wat info over de taxi aan iemand op het strand en de brave man bleek een politieman te zijn. Amai – kapotgewerkt. Aan zijn petje zag je het misschien min of meer met veel fantasie. Leuke babbel en hij adviseerde ons om zeker naar Cap Ternay te rijden, wat eigenlijk net achter de hoek was van waar we op dat moment waren. Helaas geen mogelijkheid om er langs hier te geraken over land, dus moesten we heel het eiland rond met de auto om amper 500 meter te overbruggen.

Zo reden we ook door het Morne National Park, het bergachtige groene centrum van het eiland.

Cap Ternay zelf is de moeite niet, heel ver gezwommen daar aangekomen, maar niet echt gezien wat we gehoopt hadden en nog serieus moeten haasten om voor de donker terug thuis te zijn. Hier wil je echt niet rijden in de donker!!

In het hotel (villa op het strand waar men zes gastenkamers heeft in gemaakt – wel knap) weer geen wifi en toch even gezegd aan de manager. Antwoord: "Everything goes slow in the Seychelles."

OK – nevermind 😊

Mahé zeg!

Op het grootste eiland toegekomen waar we logeren in Beau Vallon.

Vanop de kamer zicht op Silhouette Island waar we voor het eerst de zon zien zakken in de zee.

We doen het een paar dagen rustig aan om de planning voor de volgende dagen uit te stippelen. Hier wonen de meeste inwoners van de Seychellen en dat merk je wel direct. Veel leven in de straten, met muziek, kraampjes met BBQ en cocktails, drukker verkeer, markt, kerkjes, haventjes en een uitgebreide(re) keuze aan restaurants. We zijn eigenlijk “in’t stad” van de Seychellen.

Het lijkt hier ook iets minder op toerisme voorzien waardoor je eigenlijk nog goed moet zoeken waar je moet zijn om de tripjes te doen die je in gedachten had. We hebben een auto gehuurd voor 5 dagen die we mogen droppen op de luchthaven.

De noordelijke top van het eiland eens rondgereden en mooi zicht op het St. Anne Marine park en het kunstmatige “Eden Island” dat er voor ligt.

Victoria, de hoofdstad, ook eens van dichtbij bekeken, waar eigenlijk maar een paar dingen te zien zijn, waaronder een Indische tempel en de dagelijkse markt. Het is de eerste keer dat we hier wolken en regen gezien hebben dus dat was perfect om efkes de stad in te duiken.

De kleurrijke vissen staan hier dus op de markt gewoon op het menu, amai da’s een fortuin aan vissen voor een zee-aquarium in België.

Grappig, we komen hier steeds dezelfde mensen tegen, het is alsof we mekaar volgen over de eilanden heen.

La Digue - the other side

We hadden dus nog een dagje om op het tempo van de locals rustig de andere kant van het eiland te verkennen.

Met de fiets middendoor het eiland gereden door de mooie groene natuur. Toch wel stevig in deze vochtige warmte, want het was verre van plat. Na een half uurke kom je dan aan een “fietsparking” en kan je te voet verder de stranden verkennen. We hadden een paar uur om Grand Anse, Petite Anse en Anse Coco te bereiken.

WOW! Grand Anse was al direct prachtig, heel breed strand hier en het water 50 shades of blue, maar Petite Anse en vooral Anse Coco zijn van het mooiste wat we hier al gezien hebben. Je moet serieus klimmen over de rotsen om er te geraken, het water liep van ons lijf, maar het is echt de moeite waard.

Er zijn er weinigen die hier in de late namiddag nog geraken, dus zeer kalm en nauwelijks volk - extra punt. Die rugzak met al dat cameragerief in dertig graden door het oerwoud sleuren steekt toch stillekesaan serieus tegen. Ding weegt als lood en terwijl 5 jaar geleden je toch wel zoiets nodig had om deftige foto’s te hebben zijn de GSM’s van tegenwoordig toch wel een heel verleidelijk alternatief aan het worden.

Anyway! Fruitsapke van 10 euro gedronken, coco’tje erbij, en we konden er weer tegen. Extreem warme dag.

Superstrand om te vliegen wel (ook dat sleuren we mee), omdat ze breder zijn dan aan de westkant, en je dus niet direct boven het water zit. Minder stress, altijd goed 😊

Met een grote smile op ons gezicht met de fiets aan de hand (slechte benen) terug het eiland over. En een paar uur later nog altijd met dezelfde grote smile na een zonsondergang aan de kamer de beste pizza ever gegeten.

...... Just a Perfect Day.

Hotel: 3 nachten La Digue Island Lodge

La Digue

Vanop Praslin ben je op een kwartier met de boot op La Digue dus dat ging heel vlot. Op La Digue zijn er nauwelijks auto’s dus we wisten niet goed hoe we aan ons hotel zouden geraken met al onze bagage, maar toen we aan de haven uitstapten stond er een busje van het hotel klaar. Handig. Het hotel zijn allemaal aparte chalets en we hadden er eentje aan het strand, dat maakt het toch wel extra leuk. Maar.... Wifi Cold Turkey – niks nougabollen nada in de kamer! AARRGHH! Aan de receptie wel en daar zit dus constant 20 man naar Smartphones en Laptops te staren. Gezellig 😊

De locatie is Anse Réunion, en wat er speciaal aan is, is dat je een prachtig zicht op Praslin hebt en dat dit de kant is waar de zon ondergaat. Het is ook semi-privé om dat je er moeilijk aangeraakt zonder via het hotel te gaan.

Wat iedereen hier doet is fietsen huren en heel het eiland op die manier verkennen. Te voet is niet te doen, en auto’s zijn er niet dus is het logisch dat fietsen hier populair zijn. Een fiets per dag kost 100 Rupee wat minder is dan wat je hier voor een glas wijn betaalt en het eerste dat we hier zien dat niet peperduur is en zelfs goedkoop.

We moesten hier qua planning beslissen of we een dag zouden spenderen aan een snorkeltrip of de extra dag besteden aan rond fietsen en wandelen. De trip die vanuit La Digue het meest gedaan wordt is Coco Island en Felicite. Beetje twijfelgeval, maar besloten dat de Seychellen boven water veel mooier zijn dan onder water en dus meer tijd om La Digue te verkennen. Remember het koralen debacle. Misschien zijn we wat teveel verwend geweest in Australië op dat vlak, maar toch. Reizen is keuzes maken!

Met onze fietsen dus rustig alle baaien bezocht, ze hebben hier allemaal grappige namen eigenlijk. Anse (Frans voor baai) Sévere, Anse Patate, Anse Banane, enz ..  Je kan het eiland niet helemaal rond. Aan Anse Banane stopt de weg aan een superleuk barretje en moet je dus helemaal terug rond om de volgende baai te bereiken. In de bar wat locale pintjes gedronken met halve kokosnoten zoals ze bij ons in België nootjes bijgeven. De Cocosnoten zijn hier keilekker! Vanuit de bar fantastisch zicht op Felecite. Het is relax om met zo’n oude prutsfiets met sletsen aan rond te rijden voorbij de ettelijke fruitstandjes met overal muziek en mensen die lachen en hallo zeggen. We hebben hier al wat figuren zien lopen die rijk zouden worden in Europa met cursussen Stressloos Leven.

In de namiddag dan koers gezet naar wat algemeen beschouwd wordt als Best Beach In The World: Anse Source d’Argent. Lap – betalen. Man man, ik had al goesting om terug te keren. Strafpunt. Leuke wandeling tussen de kenmerkende rotsen en er zijn een drietal strandjes die inderdaad alles hebben van het aardse paradijs op één ding na – we zijn hier verre van alleen. Strafpunt. Het viel wel mee hoor, we hadden Source d’Argent bewust laat in de namiddag gedaan in de hoop dat de dagjestoeristen al weg zouden zijn, want die moeten de laatste ferry terug naar Praslin hebben. En inderdaad rond 16u zag je wel de mensen al stilaan inpakken. Wij zijn gebleven tot de zonsondergang en dàt is wanneer het echt mooi wordt.

Met de voetjes in het warme turquoise water op dit kleine paradijsje het zonneke zien ondergaan boven de heuvels van een tropisch eiland, daar word je ineens toch wel héél stillekes van.

Curieuse – Ile St Pierre.

Gisteren nog het enige verkeerslicht ontdekt op Praslin. Wanneer je met de auto de landingsbaan op de luchthaven kruist wordt het rood als er een vliegtuig landt of opstijgt 😊

Een nogal populaire tocht vanuit Praslin is een bezoek aan het eiland Curieuse waar er reuze schildpadden in alle vrijheid rondlopen, en daarna nog wat snorkelen rond een klein eilandje St. Pierre. Zogezegd zo gedaan!

We waren met 7 blijkbaar en het begon al goed. De brave man vroeg aan het eerste koppel: “English? Français?” – waarop hij als antwoord kreeg: “ITALIA!”.  Brave man zucht diep en vraagt in het Engels de excursie te betalen. Koppel verstaat er geen knijt van en brabbelen iets van dat ze willen betalen via het hotel en druipen af (nooit meer terug gezien). Van de volgende 3 werd er geen reservatie terug gevonden – brave man wordt beetje ambetant. Dan was het aan ons en 5 minuten later zaten we dus alleen op een bootje. Joehoe 😊

Zalig met onze eigen Bob Marley kapitein (alle locals hier zijn Bob Marley clonen). Op Curieuse eerst aan een baai gestrand waar er inderdaad een paar tientallen heel grote turtles rondlopen. Over kopje wrijven, blaadjes van de bomen eten geven, ze zijn zo mak als een lammetje en zijn duidelijk de toeristen gewoon. Voelt daardoor beetje aan als een kinderboerderij maar als ze willen poseren op het strand met een palmboom erbij heeft het ineens wel iets Jurassic Park. Mega cool 😊

Daarna hele leuke wandeling door de mangroven wat weer iets heel anders is qua setting en weer wat meer het Robinson gevoel bovenbracht. Op en neer het eiland over om uiteindelijk aan te komen op een ander strandje waar er afspraak was met onze boot. We konden daar met de voetjes in het zand aan tafel schuiven voor een BBQ die super verzorgd was en heel lekker.

Na onze eerste willekeurige snorkelpoging de dag ervoor hadden we wel hoge verwachtingen over St. Pierre maar we zijn toch wat geschrokken daar over de staat van de koralen. Vissen in overvloed, zelfs een school van octopussen wat echt prachtig was en nog nooit gezien. Maar een groot deel van de koralen waren ofwel helemaal verbleekt of gewoon dood. Intussen wat opgezocht en heel de regio hier heeft blijkbaar al jaren last van het klimaat fenomeen “El Nino”, soort van onderwater hittegolf die de watertemperatuur zo hoog doet stijgen dat de gevoelige koralen het nauwelijks overleven. Droevig om te zien, het zijn soms echte koraalkerkhoven. Ook bijgeleerd over de projecten die hier bezig zijn om alles zoveel mogelijk te herstellen. St. Pierre was trouwens gewoon te druk – er lagen wel 20 boten op een zakdoek en het stonk er naar de benzine.

Snelfie!

Gezien we toch alleen waren bracht Bob ons dan maar rechstreeks naar ons hotel, met het bootje vlak voor onze kamer, very fancy 😊. Daarna nog wat gaan wandelen en gevlogen met de drone (nog altijd zweetpollekes). Levert wel coole beelden op!

Cote D'or Beach vanuit de lucht.

Schattig restaurantje die avond aan het strand. Ze hadden nauwelijks iets van op de kaart, en ze waren zo knullig vriendelijk dat je eigenlijk gewoon glimlacht en stilaan mee ondergedompeld wordt in hun schijnbaar zorgeloze bestaan.

Oh ja – we ontdekten hier Bread Fruit chips – immens lekker (net zoals de gerookte Sailfish)!

Hotel: 4 nachten  Acajou Beach Resort

Seychelles - Praslin

Het is alweer een tijdje geleden dat we hier schreven over onze reisavonturen. Eind verleden jaar was deze reis eigenlijk gepland, maar dat is misgelopen door gezondheidsproblemen. Tweede poging dus en deze keer zijn we er wel geraakt 😊

We gaan verblijven op de drie meest gekende eilanden van de Seychellen: Praslin, La Digue en Mahé.

De nachtvlucht naar Mahé vanuit Düsseldorf met AirSeychelles was gewoon zoals langere vluchten nu eenmaal zijn. Hopen dat het zo snel mogelijk voorbij is en misschien wat indommelen voor een paar minuten. Weinig volk op de vlucht, viel wel op. Onze auto lieten we achter in Düsseldorf op één van de parkings. Wel wat moeten zoeken want we waren er nog niet geweest. Daarna inchecken en 10 uurtjes vliegen.

De luchthaven in Mahé is echt gezellig, heel klein en charmant ouderwets met veel glimlachende locals die de toeristen verwelkomen met naambordjes en handdoekjes. Na 5 minuten wisten we al dat alles hier heel relax en niet opdringerig is. Je voelt dat gewoon.

Er stond een busje klaar om ons naar de haven te brengen wat verderop, het ticket om naar Praslin te varen hadden we al geboekt. Alles prima verlopen, een uurtje varen maar (en op de boot viel ik uiteindelijk wél in slaap... ).

Rond de middag zijn we dan toegekomen aan onze eerste slaapplaats in een hotel aan “Cote d’Or Beach”.  We kozen deze kant van het eiland omdat in dit (laag) seizoen de zuidkant enorm last zou hebben van zeewier op de stranden. Doucheke gepakt, dorpje verkend, pintje gepakt, babbelke gedaan. Room with a view dat is al direct om goed gezind van te worden 😊

De munt is hier de Rupee, en je hebt er 15 voor 1 Euro.

De dag erna, fris en monter, tijd voor actie. Direct een huurwagen gescoord en naar het natuurpark Vallée de Mai gereden.  Efkes wennen weer, ze rijden hier LINKS. Gelukkig mag je nergens sneller dan 40 en is er weinig verkeer dus echt moeilijk is het niet. Vallée de Mai is bekend voor zijn unieke “Coco de Mer” vruchten.  Soort van dubbele kokosnoten die nergens anders ter wereld voorkomen.  Leuke wandeling door een bos van palmbomen die in de wind een indrukwekkende symfonie van geluiden produceren.  Zeker de moeite!

In de namiddag reden we verder naar “Anse Lazio”, één van de bekendere stranden hier. Supermooi maar net iets te bekend en dus relatief druk vonden we. Als je lang genoeg doorwandelt naar links bereik je de “Honesty Bar” waar je een drankje kan vinden ook als er niemand thuis is. Cool! De snorkel in de rugzak gelaten want de zee was hier redelijk wild. Het helder blauwe water komt hier opvallend dicht tegen de palmbomen wat je eigenlijk overal wat hebt hier en het heel paradijselijk maakt. Die avond vlak voor ons hotel bij de zonsondergang een plonsje gedaan in de zee. Zalig warm en heerlijk ontspannen met geen mens te bespeuren.

Vandaag op zoek gegaan naar een ander strandje waar we al zwemmend een rif konden bereiken. Effe moeten opzoeken op de (slechte) Wifi hier. Het werd “Anse La Blague” en wat een succes was dat zeg.  Eens we voorbij de golven waren via een “pad van wit zand” in de zee, vrijwel direcht de ene school kleurrijke vissen na de andere, en een zeeschildpad verschillende minuten kunnen volgen. En weeral nauwelijk een mens te zien. Toppie!

Met een bang hart onze nieuwe vliegende camera boven het water laten vliegen en met zwetende pollekes toch een filmke en een foto kunnen maken en veilig weer geland op ons handdoekje 😊.

Daarna hebben we de hele zuidkant van het eiland rongereden en in het hotel lekker getafeld.

Nu op tijd in bed want morgen moeten we vroeg klaar zijn voor een dagje op de zee met een paar héél interessante stops.