Thuis!

Terug in het echte leven beland :-)

De vlucht naar Dusseldorf was OK (zonder slaap uiteraard) behalve dat ze op de schermen aangekondigd werd als bestemming Johannesburg. Even nagevraagd: "No problem sir, maybe mistake on screen". Hier vegen ze echt aan alles hun gat :-)

Tot de volgende keer!

Beau Vallon en het zuiden.

De laatste dagen is er heel wat regen uit de lucht gevallen en hoewel het warm blijft en de zachte druppels lekker verfrissend zijn, nodigt het vooral uit tot lekker luieren en het culinaire aspect van de Seychellen uitgebreid tot ons te nemen. Heerlijke sushi gegeten – hmmm!

Onze geplande trip naar St. Anne Marine Park helaas niet gedaan door het slechte weer.

Nu we het hele eiland rond geweest zijn, is het ook duidelijk dat Beau Vallon de beste locatie is om te verblijven op Mahé. Hier is gewoon alles te doen. Goed gekozen dus 😊

Onze laatste avond op een avondmarkt beland waar iedereen zat was en ze rond grote vuren aan het zingen en dansen waren op het “marktplein” van Beau Vallon. Eens geproefd van “Vin de Coco” voor een appel en een ei (niet te drinken) en meegegeten aan de ettelijke BBQ kraampjes die hier overal voor een paar rupees allerlei lekkers aanbieden. De zelf gestookte Rum in de locale Mojitos doet zijn werk en we slapen nog een laatste keer in ons droombed.

Voor we terug naar huis vliegen nog een laatste stukje van het zuiden gedaan met de auto, en een afscheidszwem voor de villa. ZA-LIG.

Hotel: 5 nachten Chateau Elysium

Anse Major – Cap Ternay – Morne NP

De start van de Anse Major trail de dag vooraf verkend, niet duidelijk waar het nu precies was. Ze kunnen op Mahé echt wat meer investeren in bewijzering en vooral ook parking. De bezienswaardigheden hier zijn amper aangeduid en er is nooit parking. Serieuse toeren moeten doen met onze Hyundai om hem ergens min or meer veilig aan de kant te zetten. Gelukkig is het links rijden geen probleem als de baan amper anderhalve meter breed is maakt het niet echt meer uit 😊

Mooie dag en de nauwelijks 3 km over de rotsen klimmen richting het afgeland strand van Anse Major is prachtig maar zwaar in deze hitte.

In het begin kom je langs een huis waar een local buitenzit bij zijn “Batman”. Volgens hem de énige tamme Vleerhond (“Fruitbat” of “Flying Fox”) ter wereld. Foto vergeten maar het zijn deze: https://en.wikipedia.org/wiki/Seychelles_fruit_bat

Veel water nodig en gelukkig een mooie beloning op het einde. Nog wat gesnorkeled en een water taxi terug genomen naar de auto. Zo zagen we op de terugweg vanop zee welk klimwerk we achter de rug hadden. De taxi chauffeur zoals alle locals zo happy als een kreeft. My friend! I will bring you no problem! Enjoy!

Watertaxi

We vroegen wat info over de taxi aan iemand op het strand en de brave man bleek een politieman te zijn. Amai – kapotgewerkt. Aan zijn petje zag je het misschien min of meer met veel fantasie. Leuke babbel en hij adviseerde ons om zeker naar Cap Ternay te rijden, wat eigenlijk net achter de hoek was van waar we op dat moment waren. Helaas geen mogelijkheid om er langs hier te geraken over land, dus moesten we heel het eiland rond met de auto om amper 500 meter te overbruggen.

Zo reden we ook door het Morne National Park, het bergachtige groene centrum van het eiland.

Cap Ternay zelf is de moeite niet, heel ver gezwommen daar aangekomen, maar niet echt gezien wat we gehoopt hadden en nog serieus moeten haasten om voor de donker terug thuis te zijn. Hier wil je echt niet rijden in de donker!!

In het hotel (villa op het strand waar men zes gastenkamers heeft in gemaakt – wel knap) weer geen wifi en toch even gezegd aan de manager. Antwoord: "Everything goes slow in the Seychelles."

OK – nevermind 😊

Mahé zeg!

Op het grootste eiland toegekomen waar we logeren in Beau Vallon.

Vanop de kamer zicht op Silhouette Island waar we voor het eerst de zon zien zakken in de zee.

We doen het een paar dagen rustig aan om de planning voor de volgende dagen uit te stippelen. Hier wonen de meeste inwoners van de Seychellen en dat merk je wel direct. Veel leven in de straten, met muziek, kraampjes met BBQ en cocktails, drukker verkeer, markt, kerkjes, haventjes en een uitgebreide(re) keuze aan restaurants. We zijn eigenlijk “in’t stad” van de Seychellen.

Het lijkt hier ook iets minder op toerisme voorzien waardoor je eigenlijk nog goed moet zoeken waar je moet zijn om de tripjes te doen die je in gedachten had. We hebben een auto gehuurd voor 5 dagen die we mogen droppen op de luchthaven.

De noordelijke top van het eiland eens rondgereden en mooi zicht op het St. Anne Marine park en het kunstmatige “Eden Island” dat er voor ligt.

Victoria, de hoofdstad, ook eens van dichtbij bekeken, waar eigenlijk maar een paar dingen te zien zijn, waaronder een Indische tempel en de dagelijkse markt. Het is de eerste keer dat we hier wolken en regen gezien hebben dus dat was perfect om efkes de stad in te duiken.

De kleurrijke vissen staan hier dus op de markt gewoon op het menu, amai da’s een fortuin aan vissen voor een zee-aquarium in België.

Grappig, we komen hier steeds dezelfde mensen tegen, het is alsof we mekaar volgen over de eilanden heen.

La Digue - the other side

We hadden dus nog een dagje om op het tempo van de locals rustig de andere kant van het eiland te verkennen.

Met de fiets middendoor het eiland gereden door de mooie groene natuur. Toch wel stevig in deze vochtige warmte, want het was verre van plat. Na een half uurke kom je dan aan een “fietsparking” en kan je te voet verder de stranden verkennen. We hadden een paar uur om Grand Anse, Petite Anse en Anse Coco te bereiken.

WOW! Grand Anse was al direct prachtig, heel breed strand hier en het water 50 shades of blue, maar Petite Anse en vooral Anse Coco zijn van het mooiste wat we hier al gezien hebben. Je moet serieus klimmen over de rotsen om er te geraken, het water liep van ons lijf, maar het is echt de moeite waard.

Er zijn er weinigen die hier in de late namiddag nog geraken, dus zeer kalm en nauwelijks volk - extra punt. Die rugzak met al dat cameragerief in dertig graden door het oerwoud sleuren steekt toch stillekesaan serieus tegen. Ding weegt als lood en terwijl 5 jaar geleden je toch wel zoiets nodig had om deftige foto’s te hebben zijn de GSM’s van tegenwoordig toch wel een heel verleidelijk alternatief aan het worden.

Anyway! Fruitsapke van 10 euro gedronken, coco’tje erbij, en we konden er weer tegen. Extreem warme dag.

Superstrand om te vliegen wel (ook dat sleuren we mee), omdat ze breder zijn dan aan de westkant, en je dus niet direct boven het water zit. Minder stress, altijd goed 😊

Met een grote smile op ons gezicht met de fiets aan de hand (slechte benen) terug het eiland over. En een paar uur later nog altijd met dezelfde grote smile na een zonsondergang aan de kamer de beste pizza ever gegeten.

...... Just a Perfect Day.

Hotel: 3 nachten La Digue Island Lodge

La Digue

Vanop Praslin ben je op een kwartier met de boot op La Digue dus dat ging heel vlot. Op La Digue zijn er nauwelijks auto’s dus we wisten niet goed hoe we aan ons hotel zouden geraken met al onze bagage, maar toen we aan de haven uitstapten stond er een busje van het hotel klaar. Handig. Het hotel zijn allemaal aparte chalets en we hadden er eentje aan het strand, dat maakt het toch wel extra leuk. Maar.... Wifi Cold Turkey – niks nougabollen nada in de kamer! AARRGHH! Aan de receptie wel en daar zit dus constant 20 man naar Smartphones en Laptops te staren. Gezellig 😊

De locatie is Anse Réunion, en wat er speciaal aan is, is dat je een prachtig zicht op Praslin hebt en dat dit de kant is waar de zon ondergaat. Het is ook semi-privé om dat je er moeilijk aangeraakt zonder via het hotel te gaan.

Wat iedereen hier doet is fietsen huren en heel het eiland op die manier verkennen. Te voet is niet te doen, en auto’s zijn er niet dus is het logisch dat fietsen hier populair zijn. Een fiets per dag kost 100 Rupee wat minder is dan wat je hier voor een glas wijn betaalt en het eerste dat we hier zien dat niet peperduur is en zelfs goedkoop.

We moesten hier qua planning beslissen of we een dag zouden spenderen aan een snorkeltrip of de extra dag besteden aan rond fietsen en wandelen. De trip die vanuit La Digue het meest gedaan wordt is Coco Island en Felicite. Beetje twijfelgeval, maar besloten dat de Seychellen boven water veel mooier zijn dan onder water en dus meer tijd om La Digue te verkennen. Remember het koralen debacle. Misschien zijn we wat teveel verwend geweest in Australië op dat vlak, maar toch. Reizen is keuzes maken!

Met onze fietsen dus rustig alle baaien bezocht, ze hebben hier allemaal grappige namen eigenlijk. Anse (Frans voor baai) Sévere, Anse Patate, Anse Banane, enz ..  Je kan het eiland niet helemaal rond. Aan Anse Banane stopt de weg aan een superleuk barretje en moet je dus helemaal terug rond om de volgende baai te bereiken. In de bar wat locale pintjes gedronken met halve kokosnoten zoals ze bij ons in België nootjes bijgeven. De Cocosnoten zijn hier keilekker! Vanuit de bar fantastisch zicht op Felecite. Het is relax om met zo’n oude prutsfiets met sletsen aan rond te rijden voorbij de ettelijke fruitstandjes met overal muziek en mensen die lachen en hallo zeggen. We hebben hier al wat figuren zien lopen die rijk zouden worden in Europa met cursussen Stressloos Leven.

In de namiddag dan koers gezet naar wat algemeen beschouwd wordt als Best Beach In The World: Anse Source d’Argent. Lap – betalen. Man man, ik had al goesting om terug te keren. Strafpunt. Leuke wandeling tussen de kenmerkende rotsen en er zijn een drietal strandjes die inderdaad alles hebben van het aardse paradijs op één ding na – we zijn hier verre van alleen. Strafpunt. Het viel wel mee hoor, we hadden Source d’Argent bewust laat in de namiddag gedaan in de hoop dat de dagjestoeristen al weg zouden zijn, want die moeten de laatste ferry terug naar Praslin hebben. En inderdaad rond 16u zag je wel de mensen al stilaan inpakken. Wij zijn gebleven tot de zonsondergang en dàt is wanneer het echt mooi wordt.

Met de voetjes in het warme turquoise water op dit kleine paradijsje het zonneke zien ondergaan boven de heuvels van een tropisch eiland, daar word je ineens toch wel héél stillekes van.

Curieuse – Ile St Pierre.

Gisteren nog het enige verkeerslicht ontdekt op Praslin. Wanneer je met de auto de landingsbaan op de luchthaven kruist wordt het rood als er een vliegtuig landt of opstijgt 😊

Een nogal populaire tocht vanuit Praslin is een bezoek aan het eiland Curieuse waar er reuze schildpadden in alle vrijheid rondlopen, en daarna nog wat snorkelen rond een klein eilandje St. Pierre. Zogezegd zo gedaan!

We waren met 7 blijkbaar en het begon al goed. De brave man vroeg aan het eerste koppel: “English? Français?” – waarop hij als antwoord kreeg: “ITALIA!”.  Brave man zucht diep en vraagt in het Engels de excursie te betalen. Koppel verstaat er geen knijt van en brabbelen iets van dat ze willen betalen via het hotel en druipen af (nooit meer terug gezien). Van de volgende 3 werd er geen reservatie terug gevonden – brave man wordt beetje ambetant. Dan was het aan ons en 5 minuten later zaten we dus alleen op een bootje. Joehoe 😊

Zalig met onze eigen Bob Marley kapitein (alle locals hier zijn Bob Marley clonen). Op Curieuse eerst aan een baai gestrand waar er inderdaad een paar tientallen heel grote turtles rondlopen. Over kopje wrijven, blaadjes van de bomen eten geven, ze zijn zo mak als een lammetje en zijn duidelijk de toeristen gewoon. Voelt daardoor beetje aan als een kinderboerderij maar als ze willen poseren op het strand met een palmboom erbij heeft het ineens wel iets Jurassic Park. Mega cool 😊

Daarna hele leuke wandeling door de mangroven wat weer iets heel anders is qua setting en weer wat meer het Robinson gevoel bovenbracht. Op en neer het eiland over om uiteindelijk aan te komen op een ander strandje waar er afspraak was met onze boot. We konden daar met de voetjes in het zand aan tafel schuiven voor een BBQ die super verzorgd was en heel lekker.

Na onze eerste willekeurige snorkelpoging de dag ervoor hadden we wel hoge verwachtingen over St. Pierre maar we zijn toch wat geschrokken daar over de staat van de koralen. Vissen in overvloed, zelfs een school van octopussen wat echt prachtig was en nog nooit gezien. Maar een groot deel van de koralen waren ofwel helemaal verbleekt of gewoon dood. Intussen wat opgezocht en heel de regio hier heeft blijkbaar al jaren last van het klimaat fenomeen “El Nino”, soort van onderwater hittegolf die de watertemperatuur zo hoog doet stijgen dat de gevoelige koralen het nauwelijks overleven. Droevig om te zien, het zijn soms echte koraalkerkhoven. Ook bijgeleerd over de projecten die hier bezig zijn om alles zoveel mogelijk te herstellen. St. Pierre was trouwens gewoon te druk – er lagen wel 20 boten op een zakdoek en het stonk er naar de benzine.

Snelfie!

Gezien we toch alleen waren bracht Bob ons dan maar rechstreeks naar ons hotel, met het bootje vlak voor onze kamer, very fancy 😊. Daarna nog wat gaan wandelen en gevlogen met de drone (nog altijd zweetpollekes). Levert wel coole beelden op!

Cote D'or Beach vanuit de lucht.

Schattig restaurantje die avond aan het strand. Ze hadden nauwelijks iets van op de kaart, en ze waren zo knullig vriendelijk dat je eigenlijk gewoon glimlacht en stilaan mee ondergedompeld wordt in hun schijnbaar zorgeloze bestaan.

Oh ja – we ontdekten hier Bread Fruit chips – immens lekker (net zoals de gerookte Sailfish)!

Hotel: 4 nachten  Acajou Beach Resort

Seychelles - Praslin

Het is alweer een tijdje geleden dat we hier schreven over onze reisavonturen. Eind verleden jaar was deze reis eigenlijk gepland, maar dat is misgelopen door gezondheidsproblemen. Tweede poging dus en deze keer zijn we er wel geraakt 😊

We gaan verblijven op de drie meest gekende eilanden van de Seychellen: Praslin, La Digue en Mahé.

De nachtvlucht naar Mahé vanuit Düsseldorf met AirSeychelles was gewoon zoals langere vluchten nu eenmaal zijn. Hopen dat het zo snel mogelijk voorbij is en misschien wat indommelen voor een paar minuten. Weinig volk op de vlucht, viel wel op. Onze auto lieten we achter in Düsseldorf op één van de parkings. Wel wat moeten zoeken want we waren er nog niet geweest. Daarna inchecken en 10 uurtjes vliegen.

De luchthaven in Mahé is echt gezellig, heel klein en charmant ouderwets met veel glimlachende locals die de toeristen verwelkomen met naambordjes en handdoekjes. Na 5 minuten wisten we al dat alles hier heel relax en niet opdringerig is. Je voelt dat gewoon.

Er stond een busje klaar om ons naar de haven te brengen wat verderop, het ticket om naar Praslin te varen hadden we al geboekt. Alles prima verlopen, een uurtje varen maar (en op de boot viel ik uiteindelijk wél in slaap... ).

Rond de middag zijn we dan toegekomen aan onze eerste slaapplaats in een hotel aan “Cote d’Or Beach”.  We kozen deze kant van het eiland omdat in dit (laag) seizoen de zuidkant enorm last zou hebben van zeewier op de stranden. Doucheke gepakt, dorpje verkend, pintje gepakt, babbelke gedaan. Room with a view dat is al direct om goed gezind van te worden 😊

De munt is hier de Rupee, en je hebt er 15 voor 1 Euro.

De dag erna, fris en monter, tijd voor actie. Direct een huurwagen gescoord en naar het natuurpark Vallée de Mai gereden.  Efkes wennen weer, ze rijden hier LINKS. Gelukkig mag je nergens sneller dan 40 en is er weinig verkeer dus echt moeilijk is het niet. Vallée de Mai is bekend voor zijn unieke “Coco de Mer” vruchten.  Soort van dubbele kokosnoten die nergens anders ter wereld voorkomen.  Leuke wandeling door een bos van palmbomen die in de wind een indrukwekkende symfonie van geluiden produceren.  Zeker de moeite!

In de namiddag reden we verder naar “Anse Lazio”, één van de bekendere stranden hier. Supermooi maar net iets te bekend en dus relatief druk vonden we. Als je lang genoeg doorwandelt naar links bereik je de “Honesty Bar” waar je een drankje kan vinden ook als er niemand thuis is. Cool! De snorkel in de rugzak gelaten want de zee was hier redelijk wild. Het helder blauwe water komt hier opvallend dicht tegen de palmbomen wat je eigenlijk overal wat hebt hier en het heel paradijselijk maakt. Die avond vlak voor ons hotel bij de zonsondergang een plonsje gedaan in de zee. Zalig warm en heerlijk ontspannen met geen mens te bespeuren.

Vandaag op zoek gegaan naar een ander strandje waar we al zwemmend een rif konden bereiken. Effe moeten opzoeken op de (slechte) Wifi hier. Het werd “Anse La Blague” en wat een succes was dat zeg.  Eens we voorbij de golven waren via een “pad van wit zand” in de zee, vrijwel direcht de ene school kleurrijke vissen na de andere, en een zeeschildpad verschillende minuten kunnen volgen. En weeral nauwelijk een mens te zien. Toppie!

Met een bang hart onze nieuwe vliegende camera boven het water laten vliegen en met zwetende pollekes toch een filmke en een foto kunnen maken en veilig weer geland op ons handdoekje 😊.

Daarna hebben we de hele zuidkant van het eiland rongereden en in het hotel lekker getafeld.

Nu op tijd in bed want morgen moeten we vroeg klaar zijn voor een dagje op de zee met een paar héél interessante stops.

Home

Landschappen om naar terug te keren...

Whistler

Hey da's nu eens wél een leuk skidorp. Heel toeristisch maar dat vonden we eens echt niet erg. We waren hier voor de "Peak to Peak Gondala". Een kabellift tussen twee bergtoppen, en wereldrecordhouder voor de langste niet door palen ondersteunde lift (één lange kabel dus, van meer dan 3 kilometer), en ook de hoogste (400 meter boven het dal). Sommige van de bakskes hadden ook een glazen bodem dus we namen er zo één.  Zweetpollekes bij Sofie :)

Vree wijs!

In het laagseizoen gebruiken ze hier de skipistes als downhill moutainbike parcours en het is hier dan ook volop ambiance en heel het dorp loopt vol mountainbikers die met hun fiets de liften opgaan naar boven, net zoals in de winter met de ski's.

In Whistler vonden ook de olympische winterspelen van 2010 plaats.

Het is nu bijna Oktober, dus stilaan de eerste sneeuw. Sneeuwballen gemaakt en op zijn Oostenrijks een pinke gepakt in de zon aan een hut.

Tegen de avond onze laatste rit ... terug naar Vancouver. Tijd om naar huis te gaan. Het is goed geweest :-)

Hotel: 1 nacht Nika Lake Lodge

Revelstoke en Kamloops

Revelstoke was niks speciaal, we zijn er twee nachten gebleven om een volledige dag in het National Park te zijn, maar dat was eigenlijk overbodig. Stelt niks voor vergeleken bij Banff. Wat geocaches gescoord en veel meer valt er niet te vertellen. Het is eigenlijk een ski-oord waar het in de 6 sneeuwvrije maanden niet echt interessant lijkt. Je moet érgens slapen natuurlijk. De top van Mount Revelstoke geeft wel een paar mooie zichten over de stad en de omgeving.

Op de weg naar Kamloops op zoek gegaan naar de mysterieuze Rosa Verhaeghe. Een nicht van de grootvader van Sofie. We hadden een adres dus de vraag was alleen of we het huis konden vinden en of ze er nog zou wonen of nog zou leven. Ze trouwde na WOII met een Canadese soldaat en leefde sindsdien in Canada.
Het huis vonden we, en er was iemand thuis, de dochter van Rosa, Collette. Ze vertelde dat haar moeder helaas 2 jaar geleden was gestorven, maar ze was zo blij dat we naar haar op zoek waren gegaan. Heel de namiddag gebabbeld met haar en de dochter van haar (ook overleden) zus, Diane. Er hing een foto van de Broeltorens van Kortrijk in haar living. En ze kon enkele woorden West-Vlaams :) Ze speelde voor ons gitaar en zong haar zelf geschreven nummer over haar moeder: "It was the way it was, and it was handled in style" (haar lijfspreuk). We hebben een doodsprentje meegekregen voor de familie in Kortrijk. E-mail adressen uitgewisseld en slaapstop in Kamloops.

Hotel:
2 nachten The Sutton Place Hotel Revelstoke Mountain Resort

1 nacht Doubletree by Hilton

Banff NP

Hey hey, hier zijn we nog eens.

De rit van Jasper naar Banff daar kunnen we kort over zijn: de Icefield Parkway route hebben we wel gedaan, maar niet gezien :(

De volgende dagen werd het gelukkig wel weer beter weer en konden we volop genieten van de hoogtepunten in dit park. Lake Louise, met of zonder Chinezen, toch voor ons het mooiste.

Hier een kano huren hoort er ook gewoon bij. Eens je helemaal naar de overkant gepeddeld bent, is het zo rustgevend mooi en uniek. Op de achtergrond steeds de Victoria gletsjer, met verse sneeuw erop van gisteren, het blauwe gletsjerwater in het meer, gene stresss van de wilde zee (remember??), eigenlijk gewoon super.

En onze eerste Canada-selfie :-) 

En vlakbij ook nog Lake Moraine:

Ondertussen onze weg terug richting Vancouver stilaan begonnen. Gereden door Yoho NP, Glacier NP, Mt Revelstoke NP, en nu even aan het uitrusten in ons hotel in Revelstoke.

Hotel: 2 nachten Stone Ridge Mountain Resort

Jasper NP

We zijn hier 3 nachten en dus 2 volledige dagen om het park uitgebreid te verkennen. Gisteren één van de twee voorgestelde daguitstappen gedaan richting het bekende Maligne Lake.
Mooie weg er naartoe, met riviertjes, wildlife, en overal rondom besneeuwde bergtoppen.

We proberen al even het verschil te weten te komen tussen "Moose", "Elk", "Carriboo", en een paar anderen. Moose zijn de grootste. Allemaal van deze kerels dus, hier bij de rivier vlakbij Jasper dorp:

Bij het Maligne meer wat gewandeld in de mooie omgeving en toch maar de postkaart foto genomen die waarschijnlijk al miljoenen keer genomen is (terecht!). De blauwe lucht moet je er wel bij denken:

Vandaag dan nog wat andere meren bezocht en vrij stevige hike gedaan op Mount Edith Cavell. Hoog in de wolken maar wel een toppertje hoor. Mits wat inspanning kom je aan de mooiere lookouts en daar zie je de Angel Glacier heel mooi liggen, genoemd naar zijn vorm. Machtig hier, je hoort en ziet regelmatig sneeuw en ijs vallen in een soort mini lawines. 

Het werd wat koud na een paar uur ginder boven, dus de dag afgesloten in het dal bij de Athabasca rivier, die bij onze cabin voorbijstroomt. Heel mooi "iceblue" water.

Het uitzicht van in ons huisje is zo mooi dat we al drie dagen "thuis" eten :-)

Hotel: 3 nachten Jasper House Bungalows

Smithers

We trekken nu rustig aan terug zuidwaarts richting de Rocky Mountains. Niet te zot doen en we gaan twee dagen nemen om er te geraken. Eerste stop is Smithers. Onderweg paar leuke dorpjes tegengekomen. De herfstkleuren beginnen al voor mooie plaatjes te zorgen. Hier een brug over een rivier, 80 meter hoog.

Oude indianen dorpjes, en totempalen, hier een paar mooie in Gitanyow:

En voor we het vergeten voor de vogelliefhebbers, eagles!

Hotel: 1 nacht Stork Nest Inn

Stewart & Hyder

Lange rit naar het noorden richting Stewart. De laatste 50 kilometer echt de moeite met links en rechts van de weg overal watervalletjes en gletsjers.

Aangekomen in bijna een spookdorpje. We wandelen hier gewoon midden op de weg en horen bijna de echo van onze eigen voetstappen. Geen mens te bespeuren.

Diezelfde avond in de "pub" gehoord dat we naar Fish Creek in Hyder moesten om misschien een Grizzly beer zalm te zien vangen. Kleine kans omdat het seizoen bijna gedaan is, maar na 18u zou het beste zijn.

Hyder is een kilometer of twee verder op en is Alaska, USA. Er is geen grenscontrole als je Alaska binnengaat, maar wél als je terug Canada in komt. Grappig, zo een verlaten gat en toch staan daar plots 2 gewapende kerels die heel de auto checken.

Bij Fish Creek aangekomen, direct spektakel, er fluisterden ons twee mannen toe dat er een Grizzly beer lag te slapen. We zagen het eerst niet, maar met de geleende verrekijker dan uiteindelijk wel. Een kwartiertje gewacht en hij werd wakker.

Duidelijk honger, en hij sprong het water in om vis te zoeken. Verschil met de black bear vanop Vancouver Island, is volgens ons dat hij groter is, maar ook "atletischer", wat slanker en gespierder.

Een paar seconden later was de eerste arme zalm al gevangen, je hoorde zijn botten kraken als de beer zijn genade-beet gaf. Wow..

Op de terugweg sprong er ook nog een voor onze auto. 

De dag erna nog wat verder door gereden naar de "Salmon Glacier", de grootste gletsjer hier. Vrij hoog en op het einde letterlijk in de wolken beland. Blijft toch overweldigend om te zien.

Toffe trip naar hier! Tip aan de toekomstige bezoekers: betaal géén 350 dollar per persoon op Vancouver Island om begeleid naar Grizzly beren te gaan kijken. In Hyder is het helemaal gratis en vlak naast de weg.

Hotel: 2 nachten Ripley Creek Inn