Grampians NP

Met dit weer een berg opkruipen is eigenlijk zottenwerk, ...  dus deden we dat maar :)

Heel de dag de verschillende highlights in dit park gedaan, en een paar keer serieus op de tanden moeten bijten. Rustig begonnen met een wandeling naar The Balconies.

Moeilijk te zien op foto maar onder de uitstekende rotsen best wel een adembenemende diepte. Ze maken hier ook van die torentjes zoals we in Ijsland al gezien hebben, maar geen idee waarom. Het zullen wel de elfjes niet geweest zijn hier.

Beetje verder dan de Mackenzie Falls, weeral rustig naar beneden, picknick aan het water, so far so good!

Tweede deel van die wandeling op een of andere manier dodelijk, het is zo steil naar boven en er komt precies geen einde aan. En zo warm. Alletwee game over.

We zijn dan nog doorgewandeld naar "The Pinnacle" - waarvoor iedereen naar hier komt - op karakter. Eens aangekomen krijg je het meest epic zicht ooit over de vallei en de bossen. Ik heb totaal geen hoogtevrees, maar voelde me toch licht ongemakkelijk, zo diep kan je kijken. Sofie is met bibberende benen na lang aandringen tot aan de rand gekomen, een echte overwinning.

Beetje camera vergeten op dat moment blijkbaar, maar we zullen het wel onthouden :)

Terug op weg naar beneden, de laatste kilometers zonder water gevallen, dus happy als we terug in onze chalet naar de frigo konden grijpen. Joechoe!

Nu nog een BBQ'tje doen met vlees en wijn van hier, badje pakken en morgen verder reizen.

Hotel: 2 nachten Grampians Chalets

Great Ocean Road

Deze mooie weg helemaal afgereden, echt de max en blij hier te zijn. Hoogtepunt de bekende "Twelve Apostles". 

Eigenlijk zijn de laatste 20 km het mooiste en je zou constant kunnen stoppen om foto's te nemen.
Elk plekje geven ze wel een naam. De "London Bridge":

De "Grotta":

 

(En nog veel meer)

Lunch genomen in Port Fairy, en vandaar doorgereden naar het Grampians NP. We hebben hier een chalet in de bergen en de kangoeroes komen hier letterlijk tot aan ons living raam, live terwijl we aan het skypen waren met de ouders :-)

Temperatuur gaat terug de hoogte in vlot boven de 30° - van het ene uiterste in het andere.

Hotel: 1 nacht Nelson's Perch

Lake St Clair

De westkust van Tasmanië is helemaal anders dan de oostkust. Bergachtige kronkel baantjes, regenwoud, grote bergmeren, en lege spook dorpjes. Geen enkele zender te ontvangen op de radio, geen GSM bereik. Watervalletjes ook, maar ik denk dat we wat veeleisend geworden zijn op dat vlak.. :)

We bereiken Strahan, de "poort naar het wilde westen van Tasmanië". Wandelen langs het mysterieuze Lake St. Clair. Spotten van een paar inheemse beestjes (Wombats langs het meer, grappige kerels) De duivels niet gezien, wel de kans gehad maar dan niet in het wild en dat hoefde dan ook weer niet. Kangaroo's met hopen wel ondertussen, maar geen meer met een gevulde buidel, dus dat was misschien toch een beetje uniek een paar dagen terug :)

Ouwe traditie ook uit de kast gehaald en van de weg gehaald door de politie. Je rijdt dan urenlang door niemandsland waar je 80 mag, passeert dan een "dorp" van 2 huizen en 100 meter lang waar  je 50 mag, en boem patat. Vriendelijke mensen, wel, only a warning for you today, take care, drive safely.

Het goeie weer zat er niet meer in, ondanks dat het hier bijna zomer is. Dat kwam eigenlijk nog niet zo slecht uit, waar we gisteren overnachtten in een Gypsy Wagon. Zo origineel en gezellig, vuurtje gestookt en ons warm gehouden. Gitaartje erbij was helemaal perfect geweest, maar die is thuis gebleven.

Babbeltje met de gastvrouw... "Do you speak Belgian?" Zucht... :) We zeiden haar wel oprecht dat dit de leukste accomodatie was waar we al hadden verbleven tijdens deze vakantie.

Vandaag teruggevlogen naar het "North Island", zo noemen ze in Tassie de rest van Australië. Miserie gehad om onze huurwagen vast te krijgen. We hadden hier al gehuurd bij Hertz en Europcar, deze keer was het Thrifty en die wouden ons de wagen niet geven (die we al betaald hadden) omdat we geen internationaal rijbewijs hadden en ons nationaal rijbewijs niet in het engels was. Echt zever dit, ik wist 100% zeker dat de enige vereiste was dat het rijbewijs in het romeins alfabet was, dat had ik nog nagekeken vooraf. Refund ging ook niet omdat we via een third party geboekt hadden. Blijven reclameren en zagen dus, tot ze het beu waren en het ineens wél kon. Djeezus nooit meer met die firma.

Vanavond tapas gegeten in een Spaans restaurant in Apollo Bay - Een eerste stukje "Great Ocean Road" achter de rug dus, een meer dan 200 kilometer lange kustweg die start vlakbij Melbourne en "one of the world's most scenic coastal drives". We zijn nu vlakbij één van de bekendste Australische fotoplekjes.

En ja, de zon is er terug. Happy :)

Hotel: 1 nacht Franklin Manor, 1 nacht Heimat Chalets

Cradle Mountain

Ach het stopt niet met regenen. Erg balen dit. Paar van de wandelingen die we wouden doen gewoon laten vallen. Mist, koud, regen.

Vogel intermezzo.

Jawel, dit is een _kleuren_ foto:

Hotel: 1 nacht Peppers Cradle Mountain Lodge

Freycinet NP - Launceston - Stanley

De voorbije paar dagen zijn we van zuid naar noord langs de oostkust gereisd door dit aparte koetjes landschap. Heel veel velden met koeien en schapen langs het helblauwe water.

We bezochten het nationaal park Freycinet, waar we een stevige wandeling maakten naar de Wineglass  Bay lookout. Gewoon stevig, niet mega ongelooflijk stevig zoals de vele borden hiervoor waarschuwden, ze kunnen wat overdrijven. En dan gebeurde het eindelijk, onze eerste kangaroo :-) Het was een kleine Wallaby met een kleintje in zijn buidel die plots aan onze geparkeerde auto stond. Genoot zichtbaar van de aandacht en liet zich gewillig fotograferen :)

Het park was zeker de moeite, we deden er nog een wandeling bij naar een andere lookout waardoor het wel al redelijk laat was eer we naar de volgende slaapplaats konden vertrekken. 

Via Launceston (de tweede stad van Tamanïe) en Devonport (waar de grote "Spirit of Tasmania" cruiseschepen toekomen) wouden we vooral graag Stanley bereiken.

Stanley is echt prachtig. Men spreekt over Wineglass Bay als één van de iconen van Tassie, maar "The Nut" in Stanley steekt daar volgens ons toch nog wat bovenuit. Het klopte ook allemaal. Super pittoresk motelletje, op het gelijkvloers met een groot raam 15 meter ofzo van de zee. Penguins die 's avonds uit de zee komen, en 's nachts tussen 3 en 4 (gehoord!) weer wegtrekken. Ouderwets gezellig dorpje, lekker eten, maar vooral héél knappe views overal, en perfect weertje.

Toen we hier incheckten zeiden ze dat we geluk hadden hier te kunnen slapen want dat er een hele Hollywood crew in het dorp was voor de opnames van de film "The Light between Oceans". Gaan we zeker bekijken in 2015! De bewoners zijn er helemaal van in de ban, iedereen spreekt erover.

The Nut van ver:

Onderweg naar boven:

En wandelen er bovenop:

De avond afsluiten met mooie kleuren van de ondergaande zon. Van aan het motel:

Vanmorgen regenweer, dus lang uitslapen, bloggen, en heel opt gemak gaan we de bergen intrekken.

Hotel: 1 nacht Swansea Beach Chalets, 1 nacht Trevallyn B&B, 1 nacht Stanley Village Motel

Tassie

Tasmanië dus - we verblijven hier een weekje en rijden rond met een huurauto.

Gisteren de onvermijdelijke lange reisdag richting dit tweede deel van onze vakantie. Dit betekende nog vroeger opstaan dan anders om tegen 6u30 in de haven te zijn om in te checken voor onze ferry naar Hamilton Island, die daar aankwam tegen 8u30, dan om 9u30 de vlucht naar Melbourne, een uur tijdsverschil (+1) en 3 u vlucht later inchecken voor een tweede vlucht (andere airline) naar Hobart, die uiteindelijk landde plaatselijke tijd om 17u30, huurauto afhalen, rit naar het hotel, en nog net genoeg energie om iets te eten en in slaap te vallen.

Heel apart sfeertje in Hobart, waar we logeerden vlakbij de haven. Het heeft iets Noord-Europees, ofzo. Het weer was alvast bijna 20 graden minder dan de dag ervoor, en het regende als we opstonden! Hallo!?

Geen nood, Hobart is de home town van het voor kunstliefhebbers bekende MONA (Museum of Old and New Art). Perfect weertje om hier naartoe te trekken dus. Het één en ander opgezocht en ik was benieuwd, dit zou iets heel speciaal moeten zijn.

Het is één van de grootste privé collecties ter wereld en de eigenaar is een beetje een speciaal figuur. David Walsh, een professionele gokker met geld te veel heeft hier zijn eigen wereldje gemaakt en heeft wat last van grootheidswaanzin (of een apart gevoel voor humor). Hij noemt zichzelf GOD, zijn vrouw MISTRESS OF GOD, en zijn kat CHRIST.

Hij is ook fan van onze Belgische Wim Delvoye en stelt hier ondermeer zijn werk "Cloaca Professional" oftewel strontmachien tentoon.

Je neemt een boot er naartoe, waar je keuze hebt tussen een gewoon ticket (to sit on the sheep) en een "posh pit" ticket (decadente versie om heel de weg champagne te hijsen op gouden zetels). Wij zaten dus op de schapen (letterlijk) in een militaire beschilderde boot met binnenin al een voorproefje van de bizarre kunstwereld waar we naartoe vaarden.

Je komt dan aan en ziet twee parkeerplaatsen gemarkeerd "Reserved for GOD" en "Reserved for GOD's MISTRESS". Een Mercedes GL63 AMG V8 (nummerplaat GODXXX) en een SL55 AMG V8 erop, schitterend :D

Nu spreek ik enkel voor mezelf, maar vanaf dan vond ik er niet veel aan. OK - het strontmachien is wel cool, en best wel fotogeniek. Maar stinken doet het ook ferm. Ze "voeden" het twee keer per dag en aan de andere kant komt er dan twee keer per dag het verteerde resultaat uit.
Verder wordt het absurder en absurder. Er is bijvoorbeeld een muur vol met "Cunts" waar geen einde aan komt (Ze verkopen in de shop trouwens "Cunt soap" in de vorm van.. jawel). Er is ook een gigantisch groot werk genaamd "The lights go on and off" waar echt niks te zien is behalve witte muren en het licht gewoon aan en uit gaat. Dat is dan kunst blijkbaar. Er komt geen einde aan dit soort toestanden bv een stoel met een witte bokaal op met twee goudvissen en een mes erin, genaamd "Poor bastards". Ik ben waarschijnlijk te simpel om dit te vatten of ik had er geen zin in. Sofie vond dit dan weer geweldig.

Anyway, tijd om verder te trekken, en intussen was de hemel ook opgeklaard. We kregen onderweg de eerste indrukken van de natuur van Tasmanië te zien en kwamen aan volgens plan in "Swansea" waar we een chaletje hebben met zicht op de altijd mooie zee en we nu ons eigen potje aan het koken zijn.

Tot binnenkort!

Hotel: 1 nacht Grand Chancellor

Great Barrier Reef

Een watervliegtuig bracht ons vandaag naar het "outer reef", het eigenlijke Great Barrier Reef. Via mooie uitzichten over de Whitsunday's bereikten we Bait Reef, Heart Reef, Hook Reef en Hardy Reef, waar we landden om te gaan snorkelen.

Het rifje uit de boekskes - slechts 17 meter lang - in de vorm van een hart:

We waren met een groep van tien, wij en acht chinezen, waarvan er een paar een beetje Engels spraken. De rest deed volgens mij maar alsof. Het vliegtuigje kwam na een paar minuten na de landing aan bij een kleine boot, die ons verder door het ondiep water naar een lagoon bracht.
Landen op het water is trouwens echt een belevenis en eigenlijk niet te missen als je hier bent.

Het snorkelen dan, erg getwijfeld of dit wel anders genoeg zou zijn vergeleken met de vorige dagen om het te doen, maar het antwoord is positief. Vooral het feit dat het water een spiegel is en echt geen centimeter beweegt, zodat het snorkelen erg comfortabel is en de zichtbaarheid veel beter is. Ook snorkel je hier letterlijk tegen een gigantische muur van koraal aan wat toch wel een heel andere ervaring is dan wat we hiervoor gezien hadden. Meer kleuren en harde koralen ook.

We lagen een uur in het water, en dat is voorbij alsof het vijf minuten is. Het kost geen enkele moeite om zolang te zwemmen in deze omstandigheden.

En op het einde een duikje van topzwemster Sofie :-)

We zijn bijna klaar om het tropische klimaat achter ons te laten en naar een ander (groter) eiland te vliegen helemaal in het zuiden.  Morgen reisdag dus en klaar voor iets helemaal anders!

Hotel: 4 nachten Colonial Palms Motor Inn

Whitsunday Islands

Terug van onze zeiltocht rond de Whitsunday Islands! We werden opgepikt door onze gastvrouw Deb en we konden snel aan boord waar skipper Phil ons opwachtte. Zij zijn een koppel uit Nieuw Zeeland die hier 8 maanden per jaar komen zeilen. De boot heeft 4 private cabins en we zijn dus met acht. De andere passagiers zijn uit de US, Australië en Duitsland.
Het was echt genieten. De boot is een catamaran met tussenin een groot net om in te bengelen boven het water. Ik ben er zelfs effe ingedommeld. De skipper liet ons meehelpen te navigeren, de zeilen te heisen enz... We werden verwend met een lekker avondmaal en een prachtige zonsondergang de eerste dag. Nog even gaan zwemmen bij het laatste licht, zalig.

Redelijk goed geslapen maar ja, opstaan samen met de zon, dus de dag kon weeral vroeg starten, met een druk programma. we bezochten Whitehaven beach, een héél mooi 7 km lang strand, met het helderste warm water ooit. Nog effe gezocht naar een geocache maar we vonden hem niet direct en wouden niet te veel tijd verliezen met stenen om te draaien dus gaven we snel op en gingen plonzen in het paradijs. In het water zagen we grote Stingrays spelen,  tientallen.

Eigenlijk veel te weinig tijd hier gespendeerd, maar we moesten om 12u terug aan een ander strandje zijn waar we met een rubberbootje terug naar de zeilboot werden gebracht. Phil wou ons naar een snorkelplek brengen waar het getij net goed zat om boven het rif te zwemmen.

Daar aangekomen deden we onze "stingersuits" aan (bescherming tegen giftige kwallen die in deze periode hier in het water zitten) en hupla weer het water in.

We lagen nog geen twee minuten in het water en we keken recht in de ogen van een grote Turtle. Sofie en ik hebben er een lange tijd kunnen boven zwemmen en dat was echt fantastisch om mee te maken. Ik had er al eens eentje gezien in Florida maar dat was een paar seconden en ze was weg, nu hebben we er samen mee gezommen echt om nooit te vergeten en best van al ik heb het kunnen filmen!

Een uurtje later was iedereen mekaar aan't vertellen wat ze allemaal gezien hadden en de sfeer zat echt goed. Toffe groep, goed gelachen, hapje, drankje en weer een schitterend plaatsje om het anker lichten. 

Phil zeilde ons de dag erna verder rond de eilanden we gingen nog een laatste keer het water in, deze keer toen we terug de boot ingingen een hele school mega grote "Batfish" gezien. Die kwamen het dichtsbij van allemaal dus ook goed kunnen fotograferen.

  

Een paar uur later stonden we terug in de haven. Moe, toch wel, tikkeltje verbrand, afscheid genomen van de anderen en heel wat mooie herinneringen rijker terug naar ons hotel gegaan, waar het meest van onze bagage was achtergebleven.

Vandaag zullen we het Great Barrier Reef vanuit de lucht bezoeken. Yes - we krijgen er niet genoeg van :) Klein beetje bewolkt momenteel dus hopelijk klaart het goed op.

We twijfelen nog om uit het vliegtuig te springen met een parachute, of om gewoon op zee te landen. Je leest het binnenkort wel ;-)