Zo werd het maar eens tijd om de bergen in te trekken. Veel te veel wolken de laatste dagen, en ze verzekerden ons in het hotel dat waar wij heen wouden dat het zowiezo boven de wolken zou zijn en dus altijd zon. Joehoe :)
Eerst zag het er maar mist-erieus uit...
Maar dan plots, was de zon daar en het eerste wat we zagen, waren deze lamas:
Mooie landschappen:
Af en toe met de auto door een zandhoosje:
Lekker middagmaal in spookdorpje San Antonio de los Cobres:
Hier voelden we ons heel raar toen we uitstapten. We kwamen dichtbij de 4000 meter hoogte en dat voelden we toch. Licht duizelig. Ik weet niet vanaf welke hoogte dat als normaal wordt aanzien (ervaringsdeskundigen?). Het lag alleszinds niet aan mij want Sofie had het ook :)
Na de lunch nog anderhalf uur verder rijden en we kwamen aan de Salinas Grandes (zout vlakte). Knap!
Nog een dik uur dalen, nadat we over de top kwamen (4170m). Helemaal naar beneden tot 2000m en net voor de donker aangekomen in dit hotel.
Vandaag antibiotioca kuur gestart (dokter had dit meegegeven voor wanneer er iets vies was dat niet overging. Ik denk dat dit in aanmerking komt. Pfff)
Morgen terug naar Salta - we maken een achtje.. :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten