Ook heel veel interessante informatie gekregen ivm de sporen die we zagen.
Adrenaline met hopen. Als we rhinos zagen vlakbij moesten we stilstaan en geen geluid meer maken. Ze zijn stekeblind maar horen alles. Toen Wim een foto maakte en het klik geluid het dier deed schrikken werd het erg spannend. Angst moment van de dag was toen we een single male buffalo tegen kwamen, die blijken zeer agressief te zijn. We hoorden achteraf ook dat bij de vorige wilderness trail ze een buffalo hebben moeten neerschieten omdat hij aanviel.
Na een uur of 9 stappen, opnieuw lekker gegeten bij het vuur (waarvoor we elke dag zelf hout moesten zoeken) gegeten en gaan slapen. Deze avond minder dieren te horen.
Op dag 3 opgestaan met een bloedhete zon aan de hemel.
We waren nog niet vertrokken of het zweet droop al van ons lichaam.
Uniek moment bovenop een klif toen we tientallen (honderdtal) olifanten de rivier zagen oversteken. Zeker een uur blijven kijken en genieten! Daarna verhoogden de rangers het tempo. We moesten het kamp bereiken voor de olifanten ons de weg zouden afsnijden. Stress en afzien. Wim op het kamp toegekomen, volledig uitgeput en dankzij de dokters (toevallig waren beide koppels die mee waren alle 4 dokters en stelden ze vast dat Wim gedehydrateerd was, het is hier trouwens ondertussen een 38°) met een zout drankje terug mens geworden. Bij de avondzon terug een klif beklommen om de zonsondergang te zien, maar opnieuw zagen de rangers dat we werden ingesloten door olifanten. Een sprint naar het kamp, vechtend tegen de donker. Daarna zagen we ze op 10 meter van onze tent. De rangers grepen naar hun geweer maar een harde tik met een spade tegen een boom deed ze terug afstand nemen. Kippevel, adrenaline, angst, maar toch genieten.
Dit is vast onvergetelijk...
BeantwoordenVerwijderenAn